Της Ζηνοβίας Σαϊτά
Συνέπεια –μια απ’ τις πολλές- της οικονομικής κρίσης ή της καθολικής υποταγής σε μια αλλοπρόσαλλη μόδα της εποχής είναι η επικυριαρχία των σπουδών σε ανώτατα πανεπιστημιακά τμήματα στη χώρα μας; Απόδειξη πως η πλειοψηφία των Ελληνόπουλων διαπρέπει, ή μήπως εκδήλωση ενός -ακόμη- κύματος επιδειξιομανίας αποτελούν τα ετήσια ποσοστά ένταξης σε σχολές των ελληνικών ΑΕΙ ;
Ό, τι κι αν είναι, πρόκειται για μια, αποδεδειγμένα πλέον, τάση που συνεχώς εξαπλώνεται προσεγγίζοντας –ασυμπτωτικά ;- το όριο της μανίας, εξαναγκάζοντας τους Έλληνες μαθητές να στοχεύουν στις σχολές- αφρόκρεμα ( βλ. Ιατρική, Πολυτεχνείο, Νομική κλπ), πείθοντας τους πως αυτό είναι το όνειρό τους, εξιδανικεύοντας και παρουσιάζοντας τες ως τη μόνη οδό που θα διευρύνει τους ορίζοντες τους και θα τους βοηθήσει να ξεφύγουν από τη γκρίζα πραγματικότητα. Ρομαντικό…
Συνέπεια αυτού; Τα υπόλοιπα επαγγέλματα, τα «μη προσοδοφόρα», τα «ξεπερασμένα» σταδιακά να εκλείπουν, βιώνοντας μια καθολική περιθωριοποίηση. Τις αντίστοιχες σπουδές τις ακολουθούν είτε όσοι συγκέντρωσαν χαμηλή βαθμολογία στις Πανελλήνιες εξετάσεις κι εξαιτίας αυτού είχαν τη δυνατότητα να διεκδικήσουν μια θέση σε υποβαθμισμένες σχολές, είτε αυτοί που, μη έχοντας την όρεξη και τα απαραίτητα εφόδια ώστε να συνεχίσουν τη φοίτηση στο ενιαίο λύκειο, γράφτηκαν σε κάποια τεχνική σχολή, προκειμένου –τις περισσότερες φορές- να αποκτήσουν ένα δίπλωμα και όχι τις απαιτούμενες γνώσεις για την άσκηση του επαγγέλματος τους. Ποιος νοιάζεται άλλωστε γι’ αυτές; Πλέον, μόνο ένα χαρτί κρίνει τον καθένα κατάλληλο ή μη επαγγελματία.
Έτσι λοιπόν, τα πρακτικά, χειρωνακτικά επαγγέλματα, αφενός παραγκωνίζονται από το ευρύ κοινωνικό σύνολο, το οποίο θεοποιεί τα προαναφερθέντα και τα παρεμφερή τους επαγγέλματα καθιστώντας τα κατάλληλα να αναλύσουν και να διορθώσουν το όποιο παρουσιαζόμενο πρόβλημα, αφετέρου απαξιώνονται από τους αδαείς που τα ασκούν και τα αντιμετωπίζουν ως μέσο κέρδους. Ούτε λόγος για την αναγκαιότητα αυτών σε προβλήματα της καθημερινότητας! Σταδιακά οδηγούνται σε έναν ανελέητο αφανισμό. Σε λίγο, θα αποτελούν ανάμνηση μονάχα ενός μακρινού παρελθόντος, άδοξου για μερικούς. Όμως, σε μια κοινωνία που τα ζητήματα που αφορούν το σύνολο της είναι τόσο περίπλοκα ώστε η επιστήμη, και μόνον αυτή, να μπορεί να τα επιλύσει, όντως άδοξου;
Ζ.Σ.
